دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٦ - بخش چهاردهم مهرورزى به امام على

امّا پيامبر ٦ فرمان مى‌يابد كه بگويد:

مزد رسالت من، دوستى خويشاوندان من است. اين آيت الهى چون در كنار آيات ديگرى كه در خطاب به پيامبر ٦ به اين موضوع پرداخته‌اند نهاده شود، محتواى آن روشن است. در آيه ديگرى آمده است:

«قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ.[١]

بگو: «هر مزدى كه از شما خواستم آن از خودتان! مزد من جز بر خدا نيست ...».

و در آيه‌اى ديگر آمده:

«قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرى‌ لِلْعالَمِينَ.[٢]

بگو: من، از شما هيچ مزدى بر اين [رسالت‌] نمى‌خواهم. اين [قرآن‌]، جز تذكّرى براى جهانيان نيست».

كه نشانگر آن است كه آنچه پيامبر ٦ از امّت خواسته است، براى آنان و به نفع آنان است، و گر نه كتاب الهى، «ذكر» ى است از آنِ همگان، و پاداشى را برنمى‌تابد.

در آيتى ديگر آمده است:

«قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى‌ رَبِّهِ سَبِيلًا.[٣]

بگو: بر اين [رسالت‌] اجرى از شما طلب نمى‌كنم، جز اين كه هر كس بخواهد، راهى به سوى پروردگارش [در پيش‌] گيرد».

كه نشانگر آن است كه اين پاداش، پيوندى مستقيم با دعوت و پذيرش آن دارد، و معنا چنين است كه: پذيرش آنچه من عرضه مى‌كنم، همان پاداش من است و در وراى آن، پاداشى نيست.

[١] سبأ، آيه ٤٧.

[٢] انعام، آيه ٩٠.

[٣] فرقان، آيه ٥٧.