دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٦٧ - ٦/ ٤ باهله

٦/ ٤ باهله‌

باهِله، قبيله‌اى از بنى قيس بن عيلان (عدنانى‌ها/ عرب‌هاى غير يمنى) هستند كه دشمن امام على ٧ بودند و در جمل، با وى جنگيدند. درباره اين قبيله، گفته شده است كه: بى‌نهايت، پست و پلشت و فرومايه بودند.

٦٢٤١. امام على ٧: اى باهله! فردا بياييد و با [بقيّه‌] مردم، حقّتان را بگيريد. خداوند، گواه است كه شما مرا دشمن مى‌داريد و من هم شما را دشمن مى‌دارم.

٦٢٤٢. وقعة صِفّين به نقل از ليث بن سُلَيم: على ٧ قبيله باهله را فرا خواند و فرمود: «اى جمع باهله! خداوند را گواه مى‌گيرم كه شما مرا دشمن مى‌داريد و من هم شما را دشمن مى‌دارم. سهم خود را بگيريد و به‌سمت ديلم برويد».

آنان‌از اين كه همراه وى‌به صفّين بروند، ناراضى بودند.

٦٢٤٣. الغارات به نقل از سعيد اشعرى: هنگامى كه على ٧ به سوى نهروان حركت كرد، شخصى را از قبيله نَخَع، به نام هانى بن هوذه، به جاى خود گذاشت.

وى به على ٧ نوشت: «دو قبيله غنى و باهله گم‌راه شده‌اند و از خدا مى‌خواهند كه دشمنت را بر تو پيروز گرداند».

على ٧ به وى نوشت: «از كوفه اخراجشان كن و هيچ كس از آنان را رها نكن».

٦٢٤٤. تاريخ بغداد به نقل از ابو محمّد سعيد بن سَلَم بن قُتَيبه باهلى: به قصد حج، به راه افتادم و همراه من، سراپرده‌ها و كجاوه‌هاى بسيار بود. به باديه رسيدم، در حالى‌