دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٣ - ٣/ ٤ نيكبختى

٦٠٠٠. پيامبر خدا ٦: خداوند متعال فرمود: «... به درستى كه على را نشانه ايمان قرار دادم. پس، كسانى كه او را دوست بدارند و از وى پيروى نمايند، هدايتگر و هدايت‌يافته‌اند و كسانى كه او را دشمن بدارند و رها كنند، گم‌راه و گم‌راه‌كننده اند. جز مؤمنِ پرهيزگار، او را دوست نمى‌دارد و جز منافق بدبخت، او را دشمن نمى‌دارد».

٦٠٠١. پيامبر خدا ٦: جز بدبخت، على را دشمن نمى‌دارد؛ جز پرهيزگار، از على پيروى نمى‌كند و جز مؤمنِ بااخلاص، به او ايمان نمى‌آورد.

٣/ ٤ نيك‌بختى‌

٦٠٠٢. پيامبر خدا ٦: اى على! تو راهنماى امّت من هستى. بدان كه همانا خوش‌بخت واقعى كسى است كه تو را دوست بدارد و راهت را دنبال كند و بدبخت واقعى كسى است كه با تو مخالف كند و از راهت روى‌گردان شود.

٦٠٠٣. المعجم الكبير به نقل از فاطمه ٣ (دختر پيامبر خدا): شامگاه عَرَفه، پيامبر خدا بر ما وارد شد و فرمود: «به درستى كه خداوند به شما افتخار كرد و همه شما را آمرزيد، خصوصا على را.

من فرستاده خدا به سوى شمايم و به خاطر پيوند خويشاوندى‌ام، امتيازى به كسى نمى‌دهم. اين، جبرئيل است كه به من خبر مى‌دهد: نيك‌بخت حقيقى، كسى است كه على را در دوران حيات او و نيز پس از رحلت او، دوست بدارد و بدبخت حقيقى، كسى است كه على را در دوران حيات او و پس از رحلت او، دشمن بدارد».