دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩٧ - ١/ ٤ دوست داشتن على عبادت است

اى على! دوستدار تو دوستدار من و دوستدار من، دوستدار خداست و كسى كه خدا را دوست بدارد، خداوندْ او را دوست مى‌دارد و سزاوار است كه خداوند، دوستداران على را در بهشتْ جاى دهد.

اى على! دشمن تو دشمن من‌و دشمن من، دشمن خداست و كسى كه خدا را دشمن بدارد، خداوندْ او را دشمن مى‌دارد و لَعنتش مى‌كند و شايسته است كه در روز رستاخيز، او را در جايگاه دشمنان، نگه دارد، و هيچ يك از اعمال او پذيرفته نمى‌شود، نه انفاق، نه دادگرى، و نه پناه‌دهى‌اش.

٥٩١٢. پيامبر خدا ٦: بار خدايا! تو مرا به دوست داشتن على فرمان دادى. پس، هر كه او را دوست دارد، دوستش بدار و هر كه او را دشمن مى‌دارد، دشمنش بدار.

٥٩١٣. تاريخ دمشق به نقل از ابو ذر: پيامبر خدا فرمود: «در روز رستاخيز، فرزند آدم قدم از قدم برنمى‌دارد، مگر آن كه از او درباره چهار چيزْ پرسش شود:

درباره علمش كه به چه كارى گرفته است؛ درباره دارايى‌اش كه از چه طريقى به دست آورده و در چه راهى خرج كرده است؛ و درباره دوستى‌اش با ما اهل بيت».

سؤال شد: اى پيامبر خدا! آنان (اهل بيت)، چه كسانى هستند؟

پيامبر خدا با دست خود به على بن ابى طالب ٧ اشاره كرد.

١/ ٤

دوست داشتن على عبادت است‌

٥٩١٤. پيامبر خدا ٦: دوست داشتن على، عبادت است. خداوند، ايمان هيچ بنده‌اى را نمى‌پذيرد، مگر با [قبول‌] ولايت على و بيزارى جستن از دشمنان او.

٥٩١٥. پيامبر خدا ٦: ولايت على بن ابى طالب، ولايت خداست و دوست داشتنش عبادت خدا.

٥٩١٦. پيامبر خدا ٦: على، دروازه دانش من است و پس از من، تشريح كننده چيزهايى است كه براى امّتم آورده‌ام. دوست داشتن او ايمان، دشمن داشتن او نفاق، نگاه كردن به او مهر ورزى، و دوست داشتن او عبادت است.