دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٥ - ٢/ ٢ دشمنى با على، دشمنى با خدا و پيامبر اوست

ورزد، با من دشمنى كرده است و كسى كه از على پيروى كند از من پيروى كرده و كسى كه در برابر او بايستد، در برابر من ايستاده است و كسى كه با او به مخالفت برخيزد، با من مخالفت كرده و كسى كه نافرمانى او كند، نافرمانى من كرده و كسى كه او را بيازارد، مرا آزار داده و كسى كه با او كينه ورزد، با من كينه ورزيده است و كسى كه او را دوست بدارد، مرا دوست داشته است و كسى كه بر او بتازد، بر من تاخته است و كسى كه با او حيله كند، با من حيله كرده است و كسى كه او را يارى دهد، مرا يارى كرده است».

٦٠٦٧. كنز العمّال به نقل از ابن عبّاس: روزى پيامبر خدا، دست على ٧ را گرفته، خارج شد و فرمود: «بدانيد! كسى كه با اين [شخصْ‌] دشمنى ورزد، با خدا و پيامبرش دشمنى ورزيده است و كسى كه اين [شخص‌] را دوست بدارد، خدا و پيامبرش را دوست داشته است».

٦٠٦٨. تاريخ دمشق به نقل از ابن عبّاس: پيامبر ٦ به على بن ابى طالب ٧ نظر افكند و فرمود: «تو در دنيا سَرور و در آخرت سَرور هستى. آن كه تو را دوست بدارد، مرا دوست داشته است و دوست تو دوست خداست و كسى كه با تو دشمنى ورزد، با من دشمنى ورزيده است و دشمن تو، دشمن خداست. واى بر كسى كه پس از [درگذشت‌] من، با تو دشمنى كند!».

ر. ك: ص ١٨١ (دوست داشتن على، دوست داشتن خداست).

ص ١٨٥ (دوست داشتن على، دوست داشتن پيامبر است).

٢/ ٢ دشمنى با على، دشمنى با خدا و پيامبر اوست‌

٦٠٦٩. پيامبر خدا ٦: اى على! تو در دنيا و آخرت، سَرورى! دوست تو دوست من است و دوست من دوست خدا. دشمن تو، دشمن من است و دشمن من، دشمن خدا. واى بر كسى كه پس از [درگذشت‌] من، با تو دشمنى ورزد.