دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤٣ - ٨ سمرة بن جندب

نخلت را به اين شخص بفروش و پول آن را بگير».

سمره گفت: چنين نمى‌كنم.

پيامبر ٦ فرمود: «يك درخت در مقابل آن درخت بردار».

گفت: چنين نمى‌كنم.

فرمود: «پس باغ را از وى بخر».

گفت: چنين نمى‌كنم.

فرمود: «اين درخت را به من بده و در بهشت، درختى بِستان».

گفت: چنين نمى‌كنم.

پيامبر خدا به مرد انصارى گفت: «برو و درخت نخلش را قطع كن، كه وى را در آن درخت، حقّى نيست».

شريك، گزارش كرده است كه: عبد اللّه بن سعد، از حُجْر بن عدى به ما خبر داد كه: به مدينه آمدم و پيش ابو هُرَيره نشستم. پرسيد: از كجا هستى؟

گفتم: از مردم بصره.

پرسيد: سمرة بن جندب، چه كار مى‌كند؟

گفتم: زنده است.

گفت: هيچ كس به اندازه من دوست ندارد كه عمر وى طولانى باشد.

گفتم: براى چه؟

گفت: [براى اين كه‌] پيامبر خدا به من، او و حُذَيفه فرمود: «از شما سه نفر، كسى كه آخر بميرد، اهل دوزخ است». حذيفه بر ما پيشى گرفت و اكنون، من آرزومندم كه در مرگ، از سمره پيشى بگيرم.

راوى مى‌گويد: سمرة بن جندب، زنده ماند تا شهادت حسين ٧ را ديد.