دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٧ - پنج ستيز پيگير و ژرف امامان با جريان غلو

در جذبه‌ها و كشش‌هاى دنيوى، ريشه داشته است.[١]

اكنون، تأكيد مى‌كنيم كه افراط در «دوست داشتنِ اولياى دين» نيز به واقع، يكى از شاخه‌هاى «تعمّق (تندروى) دينى» است. چنين است كه در ريشه‌يابى جريان غلو و روان‌شناسى غاليان، جهلِ آنان از يك سو و دنياگرايى و اسير شدن آنان در هوس‌هاى زودگذر از سوى ديگر، چهره مى‌نمايد.

سياستبازان حاكم و دشمنان اهل بيت : نيز با توطئه‌اى پيچيده و حركتى خزنده و نامرئى، از اين فضا بهره مى‌جستند و براى بى‌اعتبار كردن مكتب اهل‌بيت :، كوچك شمردنِ آموزه‌هاى ارجمند آنان، و ناهنجار جلوه دادن چهره پيروان راستين آنان در ميان مردم، تلاش مى‌كردند.

هشدارهاى امامان : و احاديث روايت شده از اهل بيت : نشان مى‌دهند كه دشمنان اهل بيت، بيشترين نقش را در جريان غلو و يا دست كم در نشر انديشه‌هايى كه غاليان به آنها معتقد بودند، ايفا كرده‌اند و در پى آنها، جهلْ‌مداران و هواپرستان و دنياگرايان كه به واقع، زمينه‌ساز ساخت و پرداخت و نشر آن گونه انديشه‌ها بوده‌اند.

پنج. ستيز پيگير و ژرف امامان با جريان غلو

امامان : كه همواره مؤمنان و پيروان خود را به «اعتدال در انديشه و عمل» فرا مى‌خواندند، غلو را آفتى خطرناك و بس شكننده براى سراى مكتب، تلقّى كرده‌اند. آن بزرگواران براى برچيدن بساط غاليان و ريشه‌كن ساختن انديشه غلو، از هيچ كوششى دريغ نورزيده‌اند: گاه به «كُفر» غاليان تصريح كرده‌اند، گاه «فرجام هلاكتبار»

[١] ريشه‌ها، پيامدها، و چگونگى شكل‌گيرى اين مسئله را در بحث يادشده، به تفصيل آورده‌ايم( ر. ك: ج ٦ ص ٢٩٣( درآمد: پژوهشى درباره مارقين و ريشه‌هاى انحراف آنان).