دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠٧ - ١/ ٣ حسادت

چون از كسانى كه زمام حكومت را به دست گرفتند، اطاعت كرد و در برابرشان فروتنى و تواضع نشان داد، رهايش كردند و از وى دست شستند. عرب به او روى نياورد، مگر با موافقت سردَمداران و يا به طور مخفيانه. بدين ترتيب، زمانى كه حاكمان، انگيزه و دليلى براى كشتن وى نداشتند، از اين كار، دست كشيده شد. اگر چنين نبود، حتما على ٧ كشته مى‌شد.

ر. ك: ص ٤٢٧ (وليد بن عقبه).

ج ١٠ ص ٤١٣ (مظلوميت پس از پيامبر).

١/ ٣ حسادت‌

٦٠٥٧. شرح نهج البلاغة: در تفسير اين سخنِ خداوند متعال: «آيا مگر به آنچه خداوند از لطف خويش [به بعضى از] مردمان بخشيده، رشك مى‌برند؟»، آمده است كه اين آيه، درباره على ٧ و دانشى كه به وى اختصاص يافته، نازل شده است.

٦٠٥٨. امام على ٧: ما را با قريش، چه كار؟ قريش، [حقّ‌] ما را انكار نمى‌كنند، جز به خاطر اين كه ما اهل خاندانى هستيم خداوند عز و جل بنيان ايشان را بر بنياد ما بر افراشته و افراد ما را بر افراد آنان، برترى داده و ما را بر آنان برگزيده است. از اين كه خداوندْ ما را بر آنان برگزيده است، از او خشمگين‌اند و با آنچه خداوند مى‌پسندد و دوست دارد، دشمنى مى‌ورزند.

هنگامى كه خداوندْ ما را بر آنان برگزيد، ما آنان را در حرمت (احترام) خود، شريك گردانديم، كتاب و نبوّت را به آنان شناسانديم و از واجبات و آيين اسلام، آگاهشان ساختيم و صحف (نوشته‌ها) و زبورها (نامه‌ها) را برايشان حفظ كرديم و آنان را به دين و آيين اسلام، پايبند ساختيم. آن گاه، در برابر ما ايستادند و برترى‌هايمان را انكار كردند و حقّمان را از ما گرفتند و اعمال و نشان‌هاى ما را كوچك شمردند.

بار الها! از تو عليه قريش، يارى مى‌طلبم. حقّم را از ايشان بگير و آنان را