دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٧٢ - بررسى ممنوعيت دشنامگويى به امام على توسط عمر بن عبد العزيز

بررسى ممنوعيت دشنامگويى به امام على توسّط عمر بن عبد العزيز

دشنام گفتن به على ٧ بر فراز منبرها، از جمله سياست‌هاى اصولى حزب اموى بود كه در جهت تحكيم بنيادهاى حاكميّتِ حزب «طُلَقاء (آزادشدگان فتح مكّه)» بنيان گذاشته شد.

متون تاريخى و اسناد بر جاى مانده از روزگار كهن، به روشنى نمايانگر آن‌اند كه معاويه در ادامه سياست «حذف رقيب» و «استوارسازى موقعيّت خويش» و با هدف ترويج فرهنگ بنياد نهاده‌شده در دمشق كه شايسته است از آن به «اسلام اموى» ياد شود، شيوه دشنام گفتن به على ٧ و گاه، دشنام گفتن به ياران و همگامان بزرگ و بزرگوار وى را پى نهاد و گسترش داد.

اين شيوه در حقيقت، ادامه سياست «جلوگيرى از يادكردِ فضايل على ٧ و اهل بيت :» و مكمّل آن بود و اين همه، با شكنجه، آزار، حبس و تبعيد ياران و شيفتگان على ٧ همراه بود.

سياست‌گزاران اموى به خوبى مى‌دانستند كه اگر نسل نو، على ٧ را به درستى بشناسد و والايى‌ها و ارزش‌هاى وى را دريابد، به وى گرايش پيدا خواهد كرد. نيز مى‌دانستند كه با دريافت درست نسل نو از شخصيّت، منش و روش علوى انديشيدن بِدان و سنجش آن با شخصيّت معاويه و شيوه حاكميّت او و چگونگى به قدرت‌