دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢٩ - ٢/ ١٢ ورود به بهشت

آنچه در دنيا بر جاى نهاده‌اند، افسوس نمى‌خورند.

٥٩٧٠. پيامبر خدا ٦: هيچ مرد و زنى كه در دلش به اندازه دانه خَردلى مهر على است، نمى‌ميرد، مگر آن كه خداوندْ او را وارد بهشت مى‌سازد.

٥٩٧١. پيامبر خدا ٦: به دوستداران على بگو كه آماده ورود به بهشت شوند.

٥٩٧٢. پيامبر خدا ٦: دوست داشتن على بن ابى طالب، درختى است كه ريشه آن در بهشت و شاخه‌هايش در دنياست. هر كه در دنيا به شاخه‌هاى آن درخت درآويزد، او را وارد بهشت مى‌گرداند و دشمن داشتن او، درختى است كه ريشه آن در جهنّم و شاخه‌هايش در دنياست. هر كه به شاخه‌هاى اين درخت درآويزد، او را به جهنّم مى‌كشاند.

٥٩٧٣. پيامبر خدا ٦ به على ٧: دوست داشتن تو ايمان و دشمن داشتن تو نفاق است. دوستداران تو، نخستين كسانى هستند كه وارد بهشت مى‌شوند و دشمنان تو، نخستين كسانى هستند كه وارد جهنّم مى‌شوند.

٥٩٧٤. پيامبر خدا ٦: دروغ مى‌گويد كسى كه گمان مى‌برد مرا دوست دارد، ولى با على دشمنى مى‌ورزد؛ چرا كه محبّت من و او، جز در قلب مؤمن، گرد نمى‌آيد.

اى على! به درستى كه خداوند عز و جل دوستداران من و تو را از نخستين گروه سبقت‌گيرنده به سوى بهشت، و دشمنان من و تو را از نخستين گروه گم‌راهان امّتم به سوى جهنّم مى‌روند، قرار داده است.

٥٩٧٥. أعلام الدين به نقل از ابو ذر: در مسجد، نزد پيامبر ٦ نشسته بوديم كه على ٧ سر رسيد. وقتى پيامبر ٦ ديد على ٧ مى‌آيد، فرمود: «اى ابو ذر! اين كه مى‌آيد، كيست؟».