دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨٩ - ١/ ٣ دوست داشتن على واجب است

پيامبر خدا فرمود: «دشمنى با ما، [حتّى اگر از سوى كسى باشد كه" لا إله إلّا اللّه" بر زبان مى‌آورد،] از يهود و نصارا سرچشمه مى‌گيرد. شما به بهشتْ وارد نمى‌شويد، مگر كه مرا دوست بداريد و كسى كه گمان مى‌برد مرا دوست دارد، و [لى‌] با اين (يعنى على) دشمنى مى‌ورزد، دروغ مى‌گويد».

٥٨٩٩. المناقب، خوارزمى به نقل از ابو بَرزه: روزى، نزد پيامبر خدا نشسته بوديم كه فرمود: «سوگند به آن كه جانم در دست اوست، هيچ بنده‌اى در روز قيامت قدم برنمى‌دارد، تا اين كه خداوند متعال، درباره چهار چيز از او پرسش كند:

درباره عمرش كه آن را در چه راهى صرف نموده است؛ درباره جسمش كه آن را در چه راهى فرسوده است؛ درباره دارايى و ثروتش كه آن را از چه طريقى كسب و در چه راهى خرج كرده است؛ و درباره دوستى با ما اهل بيت».

عمر از پيامبر خدا سؤال كرد: نشانه دوستى با شما پس از شما چيست؟

پيامبر خدا، دستش را بر سرِ على ٧ كه كنارش ايستاده بود نهاد و فرمود: «پس از درگذشت من، دوستى با على، نشانه دوستى با من است».

١/ ٣

دوست داشتن على واجب است‌

٥٩٠٠. پيامبر خدا ٦: جبرئيل ٧ برگ مُورْد سبزى از سوى خداى عز و جل نزد من آمد كه در آن، به خطّ سفيد نوشته شده بود: «به درستى كه دوستى با على بن ابى طالب را بر همه مخلوقاتم واجب گردانيدم. اين پيام مرا به همه آنان برسان».

٥٩٠١. پيامبر خدا ٦: در روز جنگ احزاب، جبرئيل ٧ بر من فرود آمد و گفت: پروردگارت بر تو سلام مى‌فرستد و مى‌فرمايد: «من، دوست داشتن على بن ابى طالب و علاقه‌