امام ٧ پشتِ سر اين سخن، اين آيه را خواند: « «و خواستيم بر كسانى كه در آن سرزمين، فرو دست‌شده بودند، منّت نهيم و آنان را پيشوايان [مردم‌] گردانيم و ايشان را وارث [زمين‌] نماييم»».

٥٨٥٣. امام على ٧: هنگام نزديك شدن قيامت، زمانى كه دل‌هاى مؤمنانْ چون تن‌هايشان (به‌خاطر زيان، سختى، گرسنگى، كشتار، فتنه‌هاى پشت سر هم، فتنه‌هاى بزرگ، مرگ سنّت‌ها، بنياد نهادن بدعت‌ها، و ترك امر به معروف و نهى از منكر) مرده است، يكى از فرزندان من قيام خواهد كرد و خداوند، سنّت‌هايى را كه‌مرده‌اند، به دست مهدى، محمّد بن عبد اللّه، زنده مى‌كند و دل‌هاى مؤمنان، به‌عدل و بركت او شاد مى‌شود.

گروه‌هايى از فارس‌ها و قبايلى از عرب‌ها گرد او جمع مى‌گردند و چندين سال، بدين منوال ادامه پيدا مى‌كند.

٥٨٥٤. امام على ٧ در خطبه‌اى كه در آن، از پيامبر خدا ياد كرده است: او نشانه حق را دربين ما به جا گذاشت. هر كس بر آن پيشى گيرد، منحرف مى‌گردد و هر كس از آن‌باز مانَد، از بين مى‌رود و هر كس همراه با آن باشد، به وى مى‌پيوندد.

راهنماى آن، از سخن ناسنجيده پرهيزگر است كه دير به پا مى‌خيزد؛ امّا هر گاه‌قيام كند، چالاك است. زمانى كه شما به فرمان او گردن نهاديد و با انگشتانتان به‌او اشاره كرديد (او را بزرگ داشتيد)، مرگ او در مى‌رسد و او را مى‌بَرد و پس ازاو، آن قدر كه خدا خواهد، مى‌مانيد تا اين كه خداوندْ كسى را آشكار مى‌سازد كه‌شما را گرد آورد و پراكندگى‌تان را جمع كند.

به آن كه طالب كار نباشد، دل مبنديد و از آن كه روى بر تافته است، نااميدنشويد؛ چرا كه شايد [تنها] يكى از دو پاى [دولت از دست رفته‌] او لغزيده وپاى ديگرش استوار مانده باشد و دوباره [روزگار روى كرده‌]، هر دو پا باز گردند و [دولتش‌] استوار شود.

آگاه باشيد! مَثَل خاندان محمد ٦، مَثَل ستارگان آسمان است كه چون ستاره‌اى‌غروب كند، ستاره‌اى [ديگر] طلوع مى‌كند. گويى خداوند، لطف خود رادر حقّ شما به كمال رسانده و آنچه را بدان اميد بسته بوديد، به شما نشان داده‌است.