دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٤ - دو غلو در دوستى و دشمنى

از دشمنى با او نيز به معناى نهىِ از ايجاد زمينه‌هاى دشمنى با آن امام ٧ است.

٢. هشدار به افراط در دوستى و دشمنى با امام ٧، بر حذر داشتن از تجاوز از مرز حق و عدل در ترتّب آثار دوستى و دشمنى است.

به ديگر سخن، مبدأ محبّت به على ٧ و عشق به آن بزرگوار، شناخت اوست. على ٧ سرچشمه فضايل، خاستگاه زيبايى‌ها و تجسّم عينى ارجمندى‌ها و والايى‌هاى انسان كامل است و اگر كسى او را به درستى بشناسد، نمى‌تواند بدو عشق نورزد. از اين رو مى‌توان گفت كه تكليف به دوست داشتنِ على ٧، تكليف به شناخت و معرفت اوست.

نيز نهى از افراط در دوست داشتن على ٧، به معناىِ جلوگيرى از باورهاى اغراق‌آميز يا سخنان دور از حق، و گفتارهاى خارج از حدّ و مرز درباره وى است.

«خطرناك بودن افراط در دوست داشتن على ٧ كه در روايات آمده است نيز به همين معناست و هرگز در جهت كاستن از شدّت محبّت به وى نيست؛ بلكه تأكيد و هشدار براى جلوگيرى از سوءاستفاده از ادّعاى محبّت به امام ٧ است تا دوست داشتن على ٧، زمينه گزافه‌گويى‌ها و خُرافه‌پراكنى‌ها نشود و ادّعاى دوستى به آن حضرت، مقدّمه گفتن مطالب غيرواقعى درباره على ٧ نشود. آنچه درباره افراط در دشمنى با على ٧ آمده (موجب هلاك شدن) نيز چنين است.

بنا بر اين، روايت‌ها نمى‌خواهند بگويند اگر دشمنى با على ٧ به افراطْ آميخته نشود، خطرناك نيست. نه، هرگز! بلكه مى‌خواهند تأكيد كنند كه افراط در دشمنى با او، خطرناك‌تر است؛ يعنى ممكن است كسى به خاطر حرامزادگى، يا به دليلى ديگر و يا به خاطر مقدّماتى كه فراهم آورده است، نتواند على ٧ را دوست بدارد؛ امّا مى‌تواند از مرز، پا بيرون ننهد، از حق و عدلْ تجاوز نكند، ناسزا نگويد و به جنگ عليه او قيام نكند.