دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٣ - ٥/ ١٣ وليد بن عقبه

اگر شتر با بارش گم شده است‌

پس نه هدايت‌شده‌اى در كار بوده است و نه هدايتگرى!

وى از كينه‌توزان نسبت به على ٧ و از دشمنان على ٧ و پيامبر ٦ بود؛ چرا كه پيامبر ٦ در روز بدر در وادى صَفراء،[١] پدر وى را به دست على ٧ به اسيرى كشت.

٦٢٢٢. شرح نهج البلاغة: وليد بن عقبة بن ابى مُعَيط كه انصار را دشمن مى‌داشت؛ چون آنان پدر وى را در روز بدر، اسير كردند و در پيش پيامبر خدا گردن زدند، به انصار، دشنام مى‌داد و از آنان به هذيان‌گويى ياد مى‌كرد.

٦٢٢٣. تاريخ دمشق به نقل از عبد اللّه بن مسعود (ابن امّ عبد): پيامبر خدا فرمود: «پس از من، زمام كارهايتان به دست مردانى خواهد افتاد كه سنّت را خاموش مى‌سازند و به بدعت، عمل مى‌كنند و نماز را از زمان‌هاى خودش تأخير مى‌اندازند».

پرسيدم: اى پيامبر خدا! چنانچه آنان را ديدم، دستور مى‌فرمايى چه كار كنم؟

فرمود: «ابن امّ عبد، از من مى‌پرسد».

آن گاه، دست‌هايش را بلند كرد به طورى كه سفيدى زير بغلش را ديدم و آن طور كه شمردم، سه بار فرمود: «آن را كه عصيان خدا مى‌كند، نبايد اطاعت كرد».

يك روز، هنگامى كه وليد بن عقبه در كوفه نماز را به تأخير انداخت، ابن مسعود برخاست و نماز را به پا داشت و امامت جماعت را [به جاى وليد] به عهده گرفت.

٦٢٢٤. تاريخ دمشق به نقل از عَلقمه: در سپاهى در روم بوديم و حُذَيفه با ما بود و وليد، فرمانده ما بود. وليد، شراب خورد و ما خواستيم بر وى حدْ جارى كنيم كه حذيفه‌

[١] صَفراء، دره‌اى در ناحيه مدينه، در يك منزلىِ بدر( معجم البلدان: ج ٣ ص ٤١٢).