دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦٣ - ٤/ ٣ محبوبترين خلق خدا

محمّد بن حَجّاج گفت: اى انس! اين جريان، پيش روى تو اتّفاق افتاد؟

گفت: بله.

حَجّاج گفت: با خدا عهد مى‌بندم كه پس از اين، هرگز از على عيبجويى نكنم و اگر متوجّه شدم كه كسى از او عيبجويى مى‌كند، بر صورتش سيلى بزنم

٦٠٢٣. علل الشرائع به نقل از مفضّل بن عمر: از ابو عبد اللّه (امام صادق) ٧ پرسيدم: به چه علت امير مؤمنان، على بن ابى طالب، تقسيم كننده بهشت و جهنّم شده است؟

فرمود: «براى اين كه دوست داشتن او ايمان، و دشمن داشتن او كفر است و نيز بهشت براى مؤمنان و جهنّم براى كافران، آفريده شده است. به اين علّت، او تقسيم كننده بهشت‌و جهنّم است. از اين‌رو، جز دوستداران على، داخل بهشت‌نمى‌شوند و جز دشمنان وى، وارد جهنّم نمى‌گردند».

گفتم: اى پسر پيامبر خدا! پس انبيا و اوصيا : على را دوست مى‌داشتند و دشمنان آنان، وى را دشمن مى‌داشتند؟

فرمود: «آرى».

گفتم: چگونه؟

فرمود: «مگر نمى‌دانى كه در روز جنگ خبير، پيامبر ٦ فرمود:" فردا پرچم را به دست مردى مى‌دهم كه خدا و پيامبرش را دوست دارد و خدا و پيامبرش نيز او را دوست دارند. او از جنگ بر نمى‌گردد، مگر آن كه خدا پيروزى را نصيب‌وى كند" و سپس‌پرچم را به‌دست على ٧ داد و خداوند، پيروزى را به دست على ٧ تحقّق بخشيد؟».

گفتم: چرا.

[نيز] فرمود: «مگر نمى‌دانى هنگامى كه مرغ بريان براى پيامبر ٦ آوردند، فرمود:" بار الها! محبوب‌ترينْ بنده نزد خودت و نزد من را برسان تا با من از اين مرغ بخورد" و منظورش على ٧ بود؟».

گفتم: چرا.

فرمود: «آيا رواست كه پيامبران و فرستادگان خدا و اوصياى آنها مردى را دوست‌