دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٧ - بخش چهاردهم مهرورزى به امام على

بدين سان و با توجّه به آيات ديگر، اين «مودّت» نيز به پاسخگويى به دعوت باز خواهد گشت و آيه بيانگر اين خواهد بود كه اين خواست، براى شما و در جهت منافع شماست. يعنى گاهى سخن از نفى كلّى مزد و پاداش است و ديگر گاه، تأكيد بر اين كه پاداش، از آنِ كسى است كه مى‌خواهد راهى به خدا جويد، و در پى آن، تصريح به اين كه اين پاداشى كه خواسته‌ام نيز براى خود شماست و در نهايت، اين كه: پاداش من «مودّت با اقارب من» است.

پس پاداش پيامبر ٦ ويژگى‌هايى دارد:

١. مطلقا نفع آن، عائد وى نمى‌شود؛

٢. صد در صد به نفع امّت است؛

٣. چيزى است كه راه امّت را به سوى خدا هموار مى‌سازد.

بدين سان، «الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌» تداوم راه رسالت و ادامه خطّ پيامبر ٦ است.

خودِ پيامبر ٦ نيز اين تعبير قرآنى را معنا كرده و مصداق آن را در جهت اهداف كلّى ابلاغ دين، روشن نموده و بدين سان، آينده رهبرى امّت را با توجه بدان، مطرح ساخته است و صريحا در مقابل سؤال‌ها (كه: اين «قُربى» چه كسانى هستند؟) فرموده است:

«على و فاطمه و دو فرزند آن دو».

بدين ترتيب، آيه نيز با تفسير پيامبر خدا، در جهت همان آهنگ كلّىِ تبليغ رسالت و تأكيد بر تداوم راه پيشوايى، و روشنگرىِ ديگرى درباره فرداى امّت است.

روايات بسيارى كه از «مودّت» آل محمّد ٦ سخن گفته و محبت آنها را واجب شمرده، و مرگ در راه محبت آنها را شهادت در راه خدا دانسته، و كين‌ورزى بدانها و خشم گرفتن بر على ٧ را نفاق معرفى كرده‌اند، همه و همه در جهت ايجاد جريان‌