فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥٠١ -       دلايل خوارج بر اينكه ارتكاب معاصى كفر است     

١٦ ـ (وَ مَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ فَأُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ) .[١]

بررسى:

آيه دلالت دارد كه هر كافرى فاسق است و بر عكس آن دلالت ندارد و اين واضح است.

آنگاه امام على(عليه السلام)سخن خوارج را كه مى گفتند: مسلمان با ارتكاب معصيت كافر مى شود، رد نمود كه ما بخش مورد نياز از آن را در اينجا مى آوريم:

امام خطاب به خوارج فرمود: «اگر به گمان خويش جز اين نمى پذيريد كه من خطا كردم و گمراه شدم پس چرا شما همه امت محمد ـ ص ـ را به خاطر من گمراه مى دانيد و آنها را به خطاى من مى گيريد و به گناه من تكفيرشان مى كنيد؟ شمشيرها را بر گردنها نهاده جا و بى جا فرود مى آوريد و گناهكار را با بى گناه به هم مى آميزيد. شما مى دانيد كه رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم)زانىِ محصن[٢] را رجم كرد و سپس بر او نماز گزارد. آنگاه مالش را به ورثه اش رد نمود. قاتل را قصاص كرد و ميراثش را به اهلش واگذار نمود. دست دزد را بريد. زانىِ غير محصن را تازيانه زد. آنگاه سهمشان را از فىء داد و آن دو ـ دزد و زانى ـ با زنان مسلمان ازدواج كردند. رسول خدا به گناهانشان مؤاخذه كرد و حق خدا را درباره شان اجرا نمود و سهمشان را از اسلام قطع نكرد و نامشان را از زمره آنان خارج نساخت.»[٣]

حاصل سخن امام: اگر صاحب گناه كبيره كافر باشد نبايستى رسول خدا بر او نماز مى گزارد و نبايد ارث مسلمان را به او مى داد و نبايد اجازه ازدواج با زن