فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤١٢ - نامه عبدالله بن اباض به عبدالملك بن مروان     

در كتابش، آنگونه كه بر پيامبرش نازل نموده است، احدى نمى تواند منكر شود و او شهادت داده است كه اگر كسى به دستور خداوند حكم نكند از ظالمان، كافران و فاسقان است.[١]

من درباره عثمان و پيشوايان چيزى جز آنچه كه خداوند آن را حق مى داند، نمى گويم و به زودى در اين باره از كتابى كه خدا آن را بر پيامبرش نازل نموده، برايت برهان مى آورم و درباره كسى كه در نامه از او ياد كرده اى برايت مى نويسم و از جريان عثمان و آنچه كه او را بدان سرزنش مى كنيم آگاهت مى سازم و مقام او و كارهايى را كه او مرتكب شده است بيان مى نمايم.

همانطور كه ذكر كرده اى او از سابقين در اسلام بوده و به آن عمل كرده است ليكن خداوند، بندگان را از فتنه و ارتدادِ از اسلام ضمانت نكرده است.

خداوند، محمد ـ صل الله عليه و آله و سلم ـ را بحق مبعوث كرد و كتاب نازل فرمود و در آن همه چيز به صورت روشن بيان شده است. اين كتاب درباره اختلاف مردم حكم مى كند: «اين كتاب، هدايت و رحمت براى مؤمنان است.»[٢]خداوند در كتابش حلال را حلال و حرام را حرام قرار داد. حكمى را واجب كرد و نحوه انجام آن را بيان و حدودش را مشخص نمود. آنگاه فرمود: «اين حدود الهى است به آن نزديك نشويد.»[٣] و فرمود: «كسانى كه حدود الهى را مراعات نمى كنند آنان ستمكارانند.»[٣]