فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٨٦ -       موافقتنامه صلح يا پيمان نامه تحكيم     

از رمضان تا پايان موسم حج آن را به تأخير اندازند.

٨ ـ اگر حكمان تا پايان مراسم حج نتوانستند بر اساس كتاب خدا و سنت پيامبر حكمى صادر نمايند، مسلمانان مانند گذشته در جنگ آزادند و طرفين هيچ تعهدى نسبت به همديگر ندارند. مردم ملزمند مفاد اين توافقنامه را رعايت نمايند و چنانچه كسى به انكار يا تعدى و نقض آن اقدام نمايد مردم او را مؤاخذه خواهند كرد.

آنگاه عده اى از اصحاب و بزرگان هر دو طرف به عنوان شاهد آن را امضا نمودند. از اصحاب على(عليه السلام)عباس، اشعث بن قيس، اشتر، مالك بن حارث، حسن و حسين فرزندان على و جمع ديگرى كه تعدادشان مجموعاً به بيست و هفت نفر مى رسيد، آن را امضا كردند كه در بين آنها بزرگانى از صحابه نظير خبّاب بن ارت، سهل بن حنيف، عمرو بن حمق خزاعى و حجر بن عدى حضور داشتند. از اصحاب معاويه، ابوالاعور، بسر بن ارطاة و عبدالله بن عمرو بن عاص به عنوان شاهد توافقنامه را امضا كردند. اين توافقنامه در هفدهم صفر سال ٣٧ به تحرير در آمد.[١]

ملاحظه مى كنيم كه در توافقنامه تصريح شده كه حكمان بايد تا پايان موسم حج سال ٣٧ رأى خود را صادر نمايند و آنان در شعبان همان سال همانطور كه بعداً خواهد آمد، رأى خود را صادر كردند.

بنابراين آنچه را كه طبرى از واقدى نقل كرده كه حكمان در شعبان سال ٣٨ به توافق رسيدند، درست نيست.[٢]