فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥٥٦ - ٣ ـ ازدواج با زن كافر غير مشرك     

نحوه استدلال آن است كه كوافر جمع كافره و عصمت به معنى منع مى باشد و نكاح را عصمت ناميده اند چون زن منكوحه در قيد شوهر و عصمت اوست و مطلق بودن آيه دليل بر حرمت عقد زن كافر اعم از مشرك و ذمّى است.

بررسى:

آيه مزبور به گواهى سياق آيات ديگر و با توجه به شأن نزول آن، در زن بت پرست ظهور دارد زيرا آيه پس از صلح حديبيه نازل شده است و آن وقتى بود كه پيامبر با قريش پيمان صلح بسته بود بر اساس آن كه اگر كسى از قريش نزد مسلمانان آمد او را باز گردانند و اگر از مسلمانان كسى نزد قريش آمد آنها مى توانند باز نگردانند. پس از امضاى پيماننامه، سبيعه دختر حرث اسلمى كه اسلام آورده بود، نزد مسلمانان آمد; شوهر او كه كافر بود در طلب او آمد. آيه مزبور نازل شد. از آن پس پيامبر مردان قريش را كه نزد او مى آمدند باز مى گرداند و زنان را كه نزدش مى آمدند باز نمى گرداند و مى فرمود كه مصالحه تنها شامل مردان مى شود.

علاوه بر اين، ظاهر آيه زيستن با زن كافر را منع مى كند و درباره زن ذمّى چيزى نمى گويد زيرا نكاح زن ذمّى به طور دايم، در صورتى كه يكى از زوجين اسلام آورده باشد، به فتواى تمامى علما درست است هر چند نكاح او را ابتداءً جايز ندانيم و اين خود، قرينه است كه آيه از زن ذمّى به زن بت پرست انصراف دارد.