فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥٤٦ - ١ ـ فرزندان مشركان     

يُضِلُّوا عِبَادَكَ وَ لاَ يَلِدُوا إِلاَّ فَاجِرًا كَفَّارًا )[١] نوح آنها را با آنكه كودك بودند و قبل از آنكه به دنيا بيايند، كافر ناميد. چگونه مى شود كه درباره قومى اين حكم درست باشد و درباره قوم ما درست نباشد؟ و حال آنكه خداوند متعال مى فرمايد: (أَكُفَّارُكُمْ خَيْرٌ مِنْ أُولَئِكُمْ أَمْ لَكُمْ بَرَاءَةٌ فِي الزُّبُرِ).[٢] حكم آنان (كافران) مانند حكم مشركان عرب است كه جزيه از آنها پذيرفته نمى شود و بين ما و آنها جز شمشير و يا اسلام چيزى حاكم نيست.[٣]

از اين بيچاره پنهان مانده است: اولا: تسميه آنها به كافر به اين اعتبار نبوده كه آنها در حال عدم كافر هستند چون اين مطلب بالاتفاق باطل است و يك شىء معدوم نمى تواند به يكى از اوصاف وجود، متصف شود بلكه مقصود آن است كه فرزندان پس از قدم گذاشتن به عالم وجود، كافر مى شوند چون در دامان پدران و مادران كافر پرورش مى يابند. وراثت و محيط در فرزندان تأثير مى گذارد. پس (معنى آيه اين مى شود كه) آنها در آينده، كسانى را به دنيا مى آورند كه از كافران مى گردند مثل آنكه در فصل زمستان به درخت ميوه گفته شود ثمردار كه مقصود از آن، ثمردار بودنش در فصل ثمر است.

ثانياً: كودكان و زنان (كافران) هر چند محكوم به كفرند اما همانطور كه دانستيد پيامبراكرم(صلى الله عليه وآله وسلم)خون آنها را حرام كرده است و تنها اسارت و مملوكيتشان را تجويز نموده است. بنابراين هر كافرى را نمى توان كشت.