فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥٤٥ - ١ ـ فرزندان مشركان     

كلينى از معاوية بن عمار از ابى عبدالله روايت مى كند كه گفت: رسول خدا وقتى مى خواست سريّه اى را به جايى اعزام نمايد، آنها را فرا مى خواند و پيش خود مى نشاند و مى فرمود: با نام و يارى خدا و در راه خدا و در راستاى دين پيامبر او حركت كنيد. از حدود الهى تجاوز نكنيد. كسى را مُثله نكنيد. ستم نكنيد. پيرمردان، كودكان و زنان را نكشيد. درختى را قطع نكنيد مگر آن كه مجبور به اين كارها شويد.[١]

در اين مورد روايات متضافرى از پيشوايان شيعه نقل شده است.

بيهقى به سند خود از ابن عمر نقل مى كند: رسول خدا بنى نضير را كوچاند و بنى قريظه را باقى گذاشت و بر آنان منت نهاد تا آنكه بعداً بنى قريظه سرِ جنگ آغاز كردند. آنگاه پيامبر، مردانشان را كشت و زنان، فرزندان و اموالشان را بين مسلمين قسمت نمود جز تعدادى از آنها كه به پيامبر پيوستند و پيامبر به آنها امان داد و آنها اسلام آوردند.[٢]

و نيز نافع نقل مى كند كه عبدالله بن عمر به او گفت كه در يكى از جنگهاى پيامبر، زنى كشته شد و از آن پس، پيامبر كشتن زنان و كودكان را منع نمود.[٣]

اين، حكم اسلام درباره كودكان و زنانِ مشركان و كفار است. حالا بياييد فتواى ازارقه را درباره زنان و كودكانِ كافر بررسى نماييم. پيشواى آنها كشتن كودكان ... را جايز مى داند و مى گويد: نوح، پيامبر خدا كه عالمتر به احكام خدا بود، مى گويد: (رَبِّ لاَ تَذَرْ عَلَى الأَرْضِ مِنَ الْكَافِرِينَ دَيَّارًا * إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ