فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥٠ -       حركت على به طرف بصره     

حركت على به طرف بصره:

امام اطلاع يافت كه توطئه گران از مكه به طرف بصره حركت كرده اند. امام تلاش كرد تا آنها را قبل از رسيدن به بصره، در ميانه راه متوقف سازد. در چهارمين ماه خلافتِ خود با هفتصد سوار كه از جمله آنها چهارصد سوار از مهاجرين و انصار و هفتاد نفر از بازماندگان بدر و بقيه از ساير صحابه بودند، از مدينه خارج شد و سهل بن حنيف انصارى را به جاى خود گماشت. پس از آن در ربذه، جايى بين مكه و كوفه كمين كرد و منتظر ماند تا سران فتنه را قبل از رسيدن به بصره دستگير نمايد اما در اين كار توفيق نيافت چون آنان زودتر از امام از آنجا گذشته بودند. گروه ديگرى از انصار مدينه نيز به لشكر على پيوستند كه در ميانشان خذيمه بن ثابت، ذوالشهادتين نيز ديده مى شد و ششصد سوار هم از قبيله طى بدو ملحق شدند.[١]

عثمان بن حنيف كه از بصره خارج شده بود در حالى كه موهاى سر، ريش و ابروهايش را كنده بودند در ربذه به على پيوست. عثمان گفت: اى امير مؤمنان! تو مرا با ريش فرستاده بودى حال بدون ريش نزد تو بازگشته ام. امام فرمود: خير و اجر توراست.[٢]

وقتى خبر بيعت على به كوفه و ساير شهرها رسيد، كوفه از همه زودتر بيعت را اجابت كرد و ابوموسى اشعرى كه فرماندار عثمان بود، با رجوع مردم براى بيعت، بر خلاف ميل باطنى اش براى على بيعت گرفت.[٣]