فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٩٠ -       دلايل خوارج بر اينكه ارتكاب معاصى كفر است     

رازى از بعضى از آنها نقل كرده است به همين معنى اشاره دارد او نقل مى كند كه كلام خداوند متعال: (وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللهُ)شامل كسى مى شود كه در قلبش حكم را انكار كند و لب از آن فرو بندد اما كسى كه در قلب خود مى داند اين حكم خداست و به زبان هم به آن اقرار دارد ولى عملى مخالف آن انجام مى دهد چنين شخصى حاكم به احكام خداست ليكن در عمل آن را ترك كرده است. بنابراين لازم نمى آيد كه مصداق اين آيه قرار گيرد.[١]

با اين بيان روشن مى شود كه آيه مخصوص كسى است كه حكم خدا را در كتاب، انكار مى كند و اين انكار مستلزم انكار پيامبرى است كه آن كتاب را آورده است.

٥ ـ (فَأَنْذَرْتُكُمْ نَارًا تَلَظَّى * لاَ يَصْلاَهَا إِلاَّ الأَشْقَى * الذِي كَذَّبَ وَ تَوَلَّى).[٢]

استدلال اين است كه آيه، ورودِ در آتش را به كافر منحصر كرده است چون مى فرمايد: (إِلاَّ الأَشْقَى * الذِي كَذَّبَ وَ تَوَلَّى) از آنجا كه مسلمانان همه متفقند بر اين كه فاسق وارد آتش مى شود، لازمه اش آن است كه فاسق كافر است.

بررسى:

آيه خلود در آتش و ماندگار شدن در آن را به كسى كه مكذّب آيات و پشت كننده به آن است منحصر مى كند; نه آنكه صرف داخل شدن در آتش مورد حصر آيه باشد و مى فرمايد: (لاَ يَصْلاَهَا إِلاَّ الأَشْقَى * الذِي كَذَّبَ وَ تَوَلَّى)زيرا