فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٨٤ -       جهت دوم آيا مرتكب معاصى مؤمن است يا كافر؟     

طور بقيه احكامى كه بر تصديق قلبى استوار است. البته اين در صورتى است كه شخص با زبان، آن را اظهار نمايد يا ديگران به طريقى از آن آگاهى يابند. اما اينكه تصديق قلبى موجب نجات شخص در روز حساب شود، درست نيست زيرا نجات در حيات اخروى مرهون شرايط ديگرى است كه قرآن حكيم و سنت كريم عهده دار آن است.

با اين بيان فرق سخن مرجئه روشن مى شود چون مرجئه تنها به تصديق قلبى يا زبانى اكتفاء مى كنند و با آن خود را از عمل بى نياز مى دانند; به عبارت ديگرآنها ايمان را مقدم مى دارند و عمل را مؤخّر. اين فرقه از بسيارى از فرقه هاى ديگر براى اسلام و مسلمانان خطرناكتر است زيرا اينها با نشر اين گونه طرز تفكّر در بين جوانان، آنها را به اباحه گرى و دورى از اخلاق و دستورات اسلامى دعوت مى كنند. آنها معتقدند كه وعيد (وعده به عذاب) مخصوص كافران است و مؤمنان را در بر نمى گيرد. جهنم، آتش و سوزاندن براى كافران است; نه براى مسلمانان و معناى آن اين است كه در نجات انسان، ايمانِ بدون عمل كفايت مى كند و چه خطرى بالاتر از اين؟

با اين بيان، مراد از روايت بخارى كه از عبدالله بن عمر نقل كرده است، روشن مى شود. او مى گويد: رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم)فرمود: اسلام بر پنج پايه استوار است: شهادت به لا اله الا الله و انّ محمداً رسول الله، بر پا داشتن نماز، دادن زكات، انجام حج و روزه رمضان.[١] منظور از اسلام، اسلامى نيست كه قرآن، آن را در برابر ايمان ذكر كرده است: (قَالَتِ الأَعْرَابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَ لَكِنْ قُولُوا