فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٧٧ -       جهت اول آيا مرتكب معاصى مشرك است؟     

اما اين، اصطلاح ديگرى از شرك يا استعاره از آن براى تأكيد موضوع است زيرا همانطور كه متوجه شديد، مشرك در قرآن كريم به كسانى گفته مى شود كه به هيچ يك از اديان آسمانى معتقد نباشد و در اين جهت فرقى بين يهود و نصارى و ديگران نيست.

٢ - شرك عبارت است از تصور همتا و مانند براى خداوند سبحان در ذات يا صفات يا افعال. خداوند سبحان مى فرمايد: (فَلاَ تَجْعَلُوا للهِ أَنْدَادًا وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ)[١] و مى فرمايد: (وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللهِ)[٢] و مى فرمايد: (وَ جَعَلُوا للهِ أَنْدَادًا لِيُضِلُّوا عَنْ سَبِيلِهِ)[٣] و آيات ديگرى از اين قبيل كه حقيقت شرك و ويژگيهاى آن را براى ما بيان مى كنند.[٤]

به خاطر همين تصور همتا و مانند براى خداوند سبحان در ذات يا صفات يا افعال بود كه بت پرستان، بتان را مى پرستيدند و اعتقاد داشتند آنها همتايان خداوند تبارك و تعالى هستند. آنها بتها را در عقيده و عبادت با خداوند متعال برابر قرار مى دادند. خداوند متعال مى فرمايد: (تَاللهِ إِنْ كُنَّا لَفِي ضَلاَل مُبِين * إِذْ نُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعَالَمِينَ) .[٥]

پس با اين توضيح نبايد كسى را به شرك متصف كنيم و او را از مشركين به شمار آوريم مگر آنكه براى خداوند تبارك و تعالى در مرحله اى از مراحل