فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٣٨ -       تحكيم و تدخل در موضوعى كه حكم آسمانى دارد     

«تحكيم»، دخالت در موضوعى است كه خداوند در آن حكم دارد و آن عبارت از ادامه جنگ و قتال با طاغيان و استقامت در برابر آنان است و دست برداشتن از جنگ و واگذار نمودن كار به حكمان، مخالف حكم شريعت آسمانى است.

او مى گويد:

مسلمانان با على بن ابى طالب به عنوان امير المؤمنين بيعت كردند و اولين كسانى كه بيعت نمودند طلحة بن عبيدالله و زبير بن عوام بودند اما هنوز كار بيعت به پايان نرسيده بود كه طلحه و زبير با عده اى از بزرگان صحابه پرچم شورش و انقلاب را برافراشتند و در اين كار از ام المؤمنين عايشه كمك گرفتند. خليفه موضع قاطع و سختى را در برابر انقلابيون اتخاذ نمود. بسيارى از مسلمانان از جمله طلحه و زبير در اين انقلاب خونين كشته شدند و عده اى كه باقى ماندند به آغوش رهبرى و مردم باز گشتند.

اين جنگ خونين تازه پايان يافته بود و مى رفت كه آرامش و آسايش به كشور باز گردد، معاويه كه دريافته بود انقلابيون شكست خورده و او ناچار از ولايت شام عزل مى شود، پرچم شورش را در شام بر افراشت در حالى كه هنوز از فرمانداران خليفه به شمار مى رفت و چنين وانمود كرد كه به خونخواهى عثمان برخاسته است.