فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٤٧ -       فتواهاى خلاف كتاب و سنت     

وجود نيايد. اين گونه صلح دوستى و سازش طلبى مانند تسليم شدن در برابر عاطفه كور است كه انسان را به راه باطل مى كشاند.

٢ ـ تمامى امت اسلامى متفقند بر اين كه زنا به تنهايى، فاعل و مفعول را بر يكديگر حرام نمى كند مگر در موارد خاصى نظير آنكه زن، شوهردار باشد كه در اصطلاح فقه به آن «زناى محصنه» مى گويند. عايشه روايت مى كند: پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)فرمود: «حرام نمى تواند حلال را حرام كند.»

با وجود اين، اباضيه فتواهاى خلافى داده اند به اعتقاد اينكه اين فتواها كرامت زن را حفظ مى كند حتى يكى از اباضى هاى معاصر آن را در قالب اجتماعى اش مطرح كرده است به خيال اينكه مسأله مزبور از ديد فقيهان پوشيده مانده است. او مى گويد: اساس حيات امت اسلامى در آن است كه زن با مرد نامحرم و مرد با زن نامحرم خلوت نكند. علت آن ترس از فتنه است زيرا در جاى خلوت انگيزه هاى جنسى گاهى بر نفس مرد يا زن چيره مى گردد و آنان مرتكب حرام مى شوند و عمل ناشايستى كه از آن هشدار داده شده اند، واقع مى شود.

اباضيه اين مشكل را از قرنها پيش مورد بررسى قرار داده و به نتيجه اى رسيده اند كه تا آنجا كه به ياد دارم ديگران به آن نرسيده اند. بر اين اساس آنها ازدواج كسانى را كه بين آنها زنا واقع شده حرام دانسته اند و چنين استدلال كرده اند كه روح اسلام با فحشاء مخالف است.

عايشه از پيامبر خدا نقل مى كند كه فرمود: اگر مردى با زنى زنا كند و بعد با هم ازدواج كنند تا قيامت زناكار محسوب مى شوند.[١]