فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٢٩ - ٧ ـ تولى، تبرى، توقف     

راست كردار و اهل فضلند، جايز نيست كه آنها را بر اساس وظيفه دينى دوست بدارد.[١]

همچنين مى گويد: تبرّى از بزرگترين احكام اسلام است.[٢]

و مى گويد: بدانيد كه آنچه مسلمانان بدان پايبندند و به آن اعتقاد دارند: دوستى و محبت ورزيدن با دوستان خدا و دشمنى با دشمنان خدا و تبرى از آنهاست. كسى كه بنده اى را به خاطر خدا دوست مى دارد مثل آن است كه خدا را دوست داشته است و اين از شريفترين اعمال نيك است.[٣]

يكى از معاصرين از علماى اباضيه، اين مسأله را تحرير نموده و گفته است: ولايت و برائت اجمالى با گواهى كتاب و سنت و اجماع بر هر مكلف بالغ در صورتى كه برهان به او رسيده باشد، واجب است، اما تولّى و تبرّى افراد بر اساس همان تولّى و تبرّى اجمالى واجب است.

مؤمنى كه به دين پايبند است و واجبات را به جا مى آورد و از محرمات اجتناب مىورزد و به اخلاق اسلامى آراسته است و از دين محمد(صلى الله عليه وآله وسلم)پيروى مى كند، محبت او بر مؤمنين واجب است و دوستى او بين مسلمانان اعلام و از پروردگار جهانيان برايش غفران درخواست مى شود.

چنانچه كسى در تير رس وسوسه شيطان قرار گرفت و او از شر شيطان به خدا پناه نبرد و در نتيجه مرتكب معصيت شد و به توبه مبادرت نكرد، رشته اى كه او را به ساير مؤمنان پيوند مى دهد از هم گسسته مى شود و برادرى كه بر اساس دين استوار گشته است از بين مى رود مگر آنكه دوباره به خدايش ايمان آورد و از خداوند براى گناهش استغفار نمايد و رشته قلبش را با خالق آسمانها و زمين