فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١١٨ - فرستادن افراد سرشناس براى بازگرداندن آنها از گمراهى     

فرمود: آن را به من بده و بعد با دست خود آن را پاك كرد و فرمود: بنويس «محمد بن عبدالله». بعد لبخندى به من زد و فرمود: يا على! تو هم به زودى با چنين مسأله اى رو به رو مى شوى و اين كار را مى كنى.

پس از روشنگرى هاى امام دو هزار نفر از «حروراء» همراه امام برگشتند و آنان تا آن وقت در آنجا مستقر بودند. امام به آنان فرمود: شما را چه بناميم؟ بعد فرمود: شما به خاطر اجتماعتان در حروراء حروريه هستيد.[١] امام خطبه ديگرى دارد كه در آن شبهه خوارج را بيان نموده و به آن پاسخ روشنى داده است; مراجعه شود به «نهج البلاغه: خطبه ١٢٧».

اين بود بخشى از سياستهايى كه امام در برابر انحرافات آنان در پيش گرفت و همه اين موارد از سعه صدر و شكيبايى و اخلاص دينى او حكايت دارد، اما آنها بر طغيانشان ادامه دادند و در پايان كارشان به همان چيزى بازگشتند كه در ابتداى گمراهى شان به آن پايبندى نشان مى دادند با اين تفاوت كه به اين مقدار بسنده نكردند و خونهاى پاكى را نيز بر زمين ريختند. بنابراين امام جز قطع ماده فساد، چاره اى نداشت. او به رويارويى مسلحانه اقدام ننمود مگر پس از آنكه تمام توانش را به نصيحت و ارشاد آنان به كار گرفت و پس از آنكه سيل به گودال فرود آمد، او سنگ را به جاى خود بازگرداند.