شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٤٤ - حكايت عياضى رحمه الله كه هفتاد غزو كرده بود سينه برهنه بر اميد شهيد شدن، چون از آن نوميد شد از جهاد اصغر رو به جهاد اكبر آورد و خلوت گزيد، ناگهان طبل غازيان شنيد نفس از اندرون زنجير مىدرانيد سوى غزا، و متهم داشتن او نفس خود را در اين رغبت

اين جهاد اكبر است آن اصغر است‌

هر دو كار رستم است و حيدر است‌

كار آن كس نيست كو را عقل و هوش‌

پرد از تن چون بجنبد دنب موش‌

آن چنان كس را ببايد چون زنان‌

دور بودن از مصاف و از سنان‌

صوفيى آن صوفيى اين اينت حيف‌

آن ز سوزن كشته اين را طعمه سيف‌

نقش صوفى باشد او را نيست جان‌

صوفيان بد نام هم زين صوفيان‌

بر در و ديوار جسم گل سرشت‌

حق ز غيرت نقش صد صوفى نبشت‌

تا ز سحر آن نقش‌ها جنبان شود

تا عصاى موسوى پنهان شود

نقش‌ها را مى‌خورد صدق عصا

چشم فرعونى است پر گرد و حصا

صوفى ديگر ميان صف حرب‌

اندر آمد بيست بار از بهر ضرب‌

با مسلمانان به كافر وقت كر

وانگشت او با مسلمانان به فر

زخم خورد و بست زخمى را كه خورد

بار ديگر حمله آورد و نبرد

تا نميرد تن به يك زخم از گزاف‌

تا خورد او بيست زخم اندر مصاف‌

حيفش آمد كه به زخمى جان دهد

جان ز دست صدق او آسان رهد