شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٢٠ - تفسير اين آيت كه و إن الدار الآخرة لهي الحيوان لو كانوا يعلمون كه در و ديوار و عرصه آن عالم و آب و كوزه و ميوه و درخت همه زندهاند و سخنگوى و سخن شنو و جهت آن فرمود مصطفى

سر نگون ز آن شد كه از سر دور ماند

خويش را سر ساخت و تنها پيش راند

آن سبد خود را چو پر از آب ديد

كرد استغنا و از دريا بريد

بر جگر آبش يكى قطره نماند

بحر رحمت كرد و او را باز خواند

رحمتى بى‌علتى بى‌خدمتى‌

آيد از دريا مبارك ساعتى‌

الله الله گرد دريا بار گرد

گر چه باشند اهل دريا بار زرد

تا كه آيد لطف بخشايشگرى‌

سرخ گردد روى زرد از گوهرى‌

زردى رو بهترين رنگ‌هاست‌

ز آن كه اندر انتظار آن لقاست‌

ليك سرخى بر رخى كآن لامع است‌

بهر آن آمد كه جانش قانع است‌

كه طمع لاغر كند زرد و ذليل‌

نيست او را علت ابدان عليل‌

چون ببيند روى زرد بى‌سقم‌

خيره گردد عقل جالينوس هم‌

چون طمع بستى تو در انوار هو

مصطفى گويد كه ذلت نفسه‌

نور بى‌سايه لطيف و عالى است‌

آن مشبك، سايه غربالى است‌

عاشقان عريان همى‌خواهند تن‌

پيش عنينان چه جامه چه بدن‌

روزه داران را بود آن نان و خوان‌

خر مگس را چه ابا چه ديگدان‌

ز آن رهش دور است تا ديدار دوست‌

كو نجويد سر رئيسيش آرزوست‌

چون سبد در آب و نورى بر زجاج‌

گر ز خود دانند آن باشد خداج‌