شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٣٥ - در بيان آن كه دعاى عارف و اصل و درخواست او از حق همچو درخواست حق است از خويشتن كه كنت له سمعا و بصرا و لسانا و يدا، و قوله«و ما رميت إذ رميت و لكن الله رمى»، و آيات و اخبار و آثار در اين بسيار است و شرح سبب ساختن حق تا مجرم را گوش گرفته به توبه نصو

ما رميت اذ رميت راست دان‌

هر چه كارد جان بود از جان جان‌

لقمه زندانيان خوردى گزاف‌

بر دل خلق از طمع چون كوه قاف‌

آن نصوح از ترس شد در خلوتى‌

روى زرد و لب كبود از خشيتى‌

پيش چشم خويش او مى‌ديد مرگ‌

رفت و مى‌لرزيد او مانند برگ‌

گفت يا رب بارها بر گشته‌ام‌

توبه‌ها و عهدها بشكسته‌ام‌

كرده‌ام آنها كه از من مى‌سزيد

تا چنين سيل سياهى در رسيد

نوبت جستن اگر در من رسد

وه كه جان من چه سختى‌ها كشد

در جگر افتاده استم صد شرر

در مناجاتم ببين بوى جگر

اين چنين اندوه كافر را مباد

دامن رحمت گرفتم داد داد

كاشكى مادر نزادى مر مرا

يا مرا شيرى بخوردى در چرا

اى خدا آن كن كه از تو مى‌سزد

كه ز هر سوراخ مارم مى‌گزد

جان سنگين دارم و دل آهنين‌

ور نه خون گشتى در اين رنج و حنين‌

وقت تنگ آمد مرا و يك نفس‌

پادشاهى كن مرا فرياد رس‌

گر مرا اين بار ستارى كنى‌

توبه كردم من زهر ناكردنى‌