شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٧١ - فيما يرجى من رحمة الله تعالى معطى النعم قبل استحقاقها و هو الذى ينزل الغيث من بعد ما قنطوا و رب بعد يورث قربا و رب معصية ميمونة و رب سعادة تأتى من حيث يرجى النقم ليعلم أن الله يبدل سيئاتهم حسنات

نه تو را شب‌ها مناجات و قيام‌

نه تو را در روز پرهيز و صيام‌

نه تو را حفظ زبان ز آزار كس‌

نه نظر كردن به عبرت پيش و پس‌

پيش چه بود ياد مرگ و نزع خويش‌

پس چه باشد مردن ياران ز پيش‌

نه تو را بر ظلم، توبه پر خروش‌

اى دغا گندم نماى جو فروش‌

چون ترازوى تو كژ بود و دغا

راست چون جويى ترازوى جزا

چون كه پاى چپ بدى در غدر و كاست‌

نامه چون آيد تو را در دست راست‌

چون جزا سايه است اى قد تو خم‌

سايه تو كژ فتد در پيش هم‌

زين قبل آيد خطابات درشت‌

كه شود كه را از آن هم كوژ پشت‌

بنده گويد آن چه فرمودى بيان‌

صد چنانم صد چنانم صد چنان‌

خود تو پوشيدى بترها را به حلم‌

ور نه مى‌دانى فضيحت‌ها به علم‌

ليك بيرون از جهاد و فعل خويش‌

از وراى خير و شر و كفر و كيش‌

وز نياز عاجزانه خويشتن‌

وز خيال و وهم من يا صد چو من‌

بودم اوميدى به محض لطف تو

از وراى راست باشى يا عتو

بخشش محضى ز لطف بى‌عوض‌

بودم اوميد اى كريم بى‌غرض‌

رو سپس كردم بد آن محض كرم‌

سوى فعل خويشتن مى‌ننگرم‌

سوى آن اوميد كردم روى خويش‌

كه وجودم داده‌اى از پيش بيش‌

خلعت هستى بدادى رايگان‌

من هميشه معتمد بودم بر آن‌

چون شمارد جرم خود را و خطا

محض بخشايش در آيد در عطا

كاى ملايك باز آريدش به ما

كه بدستش چشم دل سوى رجا

لا ابالى وار آزادش كنيم‌

و آن خطاها را همه خط بر زنيم‌