شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٤٦ - فرستادن عزرائيل ملك العزم و الحزم را

آن تعال او تعالى‌ها دهد

مستى و جفت و نهالى‌ها دهد

بارى آن امر سنى را هيچ هيچ‌

من نيارم كرد وهن و پيچ پيچ‌

اين همه بشنيد آن خاك نژند

ز آن گمان بد بدش در گوش بند

باز از نوعى دگر آن خاك پست‌

لابه و سجده همى‌كرد او چو مست‌

گفت نه برخيز نبود زين زيان‌

من سر و جان مى‌نهم رهن و ضمان‌

لابه منديش و مكن لابه دگر

جز بد آن شاه رحيم دادگر

بنده فرمانم نيارم ترك كرد

امر او كز بحر انگيزيد گرد

جز از آن خلاق گوش و چشم و سر

نشنوم از جان خود هم خير و شر

گوش من از غير گفت او كر است‌

او مرا از جان شيرين جان‌تر است‌

جان از او آمد نيامد او ز جان‌

صد هزاران جان دهد او رايگان‌

جان كه باشد كش گزينم بر كريم‌

كيك چه بود كه بسوزم زو گليم‌

من ندانم خير الا خير او

صم و بكم و عمى من از غير او

گوش من كر است از زارى كنان‌

كه منم در كف او همچون سنان‌

قل تعالوا گفت حق ما را بدان‌

تا بود شرم اشكنى ما را نشان‌

خر نخواندت اسب خواندت ذو الجلال‌

اسب تازى را عرب گويد تعال‌