شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٩٣

من كى آرم رحم خلم آلود را

ره نمايم حلم علم اندود را

صد هزاران صفع را ارزانيم‌

گر زبون صفع‌ها گردانيم‌

من چه گويم پيشت اعلامت كنم‌

يا كه وا يادت دهم شرط كرم‌

آن چه معلوم تو نبود چيست آن؟

و آن چه يادت نيست كو اندر جهان؟

اى تو پاك از جهل و علمت پاك از آن‌

كه فراموشى كند بر وى نهان‌

هيچ كس را تو كسى انگاشتى‌

همچو خورشيدش به نور افراشتى‌

چون كسم كردى اگر لابه كنم‌

مستمع شو لابه‌ام را از كرم‌

ز آن كه از نقشم چو بيرون برده‌اى‌

آن شفاعت هم تو خود را كرده‌اى‌

چون ز رخت من تهى گشت اين وطن‌

تر و خشك خانه نبود آن من‌

هم دعا از من روان كردى چو آب‌

هم ثباتش بخش و دارش مستجاب‌

هم تو بودى اول آرنده دعا

هم تو باش آخر اجابت را رجا

تا زنم من لاف كآن شاه جهان‌

بهر بنده عفو كرد از مجرمان‌

درد بودم سر به سر من خود پسند

كرد شاهم داروى هر دردمند

دوزخى بودم پر از شور و شرى‌

كرد دست فضل اويم كوثرى‌

هر كه را سوزيد دوزخ در قود

من برويانم دگر بار از جسد