شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٢١ - حكايت آن گاو كه تنها در جزيرهاى است بزرگ، حق تعالى آن جزيره بزرگ را پر كند از نبات و رياحين كه علف گاو باشد

يك جزيره سبز هست اندر جهان‌

اندر او گاوى است تنها خوش دهان‌

جمله صحرا را چرد او تا به شب‌

تا شود زفت و عظيم و منتجب‌

شب ز انديشه كه فردا چه خورم‌

گردد او چون تار مو لاغر ز غم‌

چون بر آيد صبح گردد سبز دشت‌

تا ميان رسته قصيل سبز و كشت‌

اندر افتد گاو با جوع البقر

تا به شب آن را چرد او سر به سر

باز زفت و فربه و لمتر شود

آن تنش از پيه و قوت پر شود

باز شب اندر تب افتد از فزع‌

تا شود لاغر ز خوف منتجع‌

كه چه خواهم خورد فردا وقت خور

سال‌ها اين است كار آن بقر

هيچ ننديشد كه چندين سال من‌

مى‌خورم زين سبزه‌زار و زين چمن‌

هيچ روزى كم نيامد روزيم‌

چيست اين ترس و غم و دل سوزيم‌

باز چون شب مى‌شود آن گاو زفت‌

مى‌شود لاغر كه آوه رزق رفت‌

نفس، آن گاو است و آن دشت اين جهان‌

كو همى لاغر شود از خوف نان‌

كه چه خواهم خورد مستقبل عجب‌

لوت فردا از كجا سازم طلب‌

سال‌ها خوردى و كم نامد ز خور

ترك مستقبل كن و ماضى نگر

لوت و پوت خورده را هم ياد آر

منگر اندر غابر و كم باش زار