شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤١٥ - غالب شدن مكر روبه بر استعصام خر

خر بسى كوشيد و او را دفع گفت‌

ليك جوع الكلب با خر بود جفت‌

غالب آمد حرص و صبرش بد ضعيف‌

بس گلوها كه برد عشق رغيف‌

ز آن رسولى كش حقايق داد دست‌

كاد فقر أن يكن كفر آمده است‌

گشته بود آن خر مجاعت را اسير

گفت اگر مكر است يك ره مرده گير

زين عذاب جوع بارى وا رهم‌

گر حيات اين است من مرده بهم‌

گر خر اول توبه و سوگند خورد

عاقبت هم از خرى خبطى بكرد

حرص كور و احمق و نادان كند

مرگ را بر احمقان آسان كند

نيست آسان مرگ بر جان خران‌

كه ندارند آب جان جاودان‌

چون ندارد جان جاويد، او شقى است‌

جرأت او بر اجل از احمقى است‌

جهد كن تا جان مخلد گرددت‌

تا به روز مرگ برگى باشدت‌

اعتمادش نيز بر رازق نبود

كه بر افشاند بر او از غيب جود

تا كنونش فضل بى‌روزى نداشت‌

گر چه گه گه بر تنش جوعى گماشت‌