شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٧ - در بيان آن كه نور خود از اندرون شخص منور بىآن كه فعلى و قولى بيان كند، گواهى دهد بر نور وى در بيان آن كه آن نور خود را از اندرون سر عارف ظاهر كند بر خلقان بىفعل عارف و بىقول عارف افزون از آن كه به قول و فعل او ظاهر شود چنان كه آفتاب بلند شود بانگ خ

ب ٢٦٠- ٢٤٢ پر شدن: «شدن» به معنى كردن است و بدين معنى به كار رفته است.

(ديوان كبير، بيت ١٥٣)

٢٩٠/ ٥ شاهدى: آگاهى داشتن. مطلع بودن.

شهود: جمع شاهد: گواه.

تكلّف‌ها و جان‌بازى: استعارت از عبادت و اعمال ظاهرى.

تَسَلُّس: سالوسى كردن، ظاهر سازى.

وصف: مصدر مبنى از براى مفعول و به معنى موصوف است.

عرض: كنايت از كردار و گفتار كه نماينده نيّت درون است. اين گفتار و كردار از مقوله عرض و از ميان رفتنى است يا به فرموده‌ى مولانا بر معبر است اما آن چه بر آن گواهى مى‌دهد ثابت است و ماندنى. (براى توضيح بيشتر نگاه كنيد به: ذيل بيت ٩٤١/ ٢) جان: كنايت از صدق درونى.

تَزْكيه: ستودن گواهان به راست گفتارى. قاضيان چون هر گواهى را نمى‌شناختند، در محضر آنان كسانى بودند كه آنان را مُزَكِّى مى‌گفتند و آنان صلاح و راستگويى گواهان را تصديق مى‌كردند.

حفظ لفظ: كنايت از راستگويى و پرهيز از دروغ.

حفظ عهد: عهدى كه با خدا بسته شده است. (اگر كردار و گفتار بنده درست باشد گواهى‌