شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٤١ - فرستادن اسرافيل را

گفت اسرافيل را يزدان ما

كه برو ز آن خاك پر كن كف بيا

آمد اسرافيل هم سوى زمين‌

باز آغازيد خاكستان حنين‌

كاى فرشته صور و اى بحر حيات‌

كه ز دم‌هاى تو جان يابد موات‌

در دمى از صور يك بانگ عظيم‌

پر شود محشر خلايق از رميم‌

در دمى از صور گويى الصلا

بر جهيد اى كشتگان كربلا

اى هلاكت ديده‌گان از تيغ مرگ‌

بر زنيد از خاك سر چون شاخ و برگ‌

رحمت تو و آن دم گيراى تو

پر شود اين عالم از احياى تو

تو فرشته رحمتى رحمت نما

حامل عرشى و قبله دادها

عرش معدن گاه داد و معدلت‌

چار جو در زير او پر مغفرت‌

جوى شير و جوى شهد جاودان‌

جوى خمر و دجله آب روان‌

پس ز عرش اندر بهشتستان رود

در جهان هم چيزكى ظاهر شود

گر چه آلوده است اينجا آن چهار

از چه از زهر فنا و ناگوار

جرعه‌اى بر خاك تيره ريختند

ز آن چهار و فتنه‌اى انگيختند

تا بجويند اصل آن را اين خسان‌

خود بر اين قانع شدند اين ناكسان‌

شير داد و پرورش اطفال را

چشمه كرده سينه هر زال را

خمر دفع غصه و انديشه را

چشمه كرده از عنب در اجترا

انگبين داروى تن رنجور را

چشمه كرده باطن زنبور را

آب دادى عام اصل و فرع را

از براى طهر و بهر كرع را

تا از اينها پى برى سوى اصول‌

تو بر اين قانع شدى اى بو الفضول‌