شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٣٢ - بيان آن كه عطاى حق و قدرت، موقوف قابليت نيست، همچون داد خلقان، كه آن را قابليت بايد، زيرا عطا قديم است و قابليت حادث، عطا صفت حق است و قابليت صفت مخلوق، و قديم موقوف حادث نباشد و اگر نه حدوث محال باشد

ب ١٥٥٥- ١٥٥٢ سبب سوراخ كن: گذرنده از سبب. كه ما وراى سبب را ببيند.

حجب: جمع حجاب: پرده، مانع.

اكساب: جمع كسب، و مقصود «وسيلت» است.

منعقد: بسته. (كار اين جهان بيشتر به سبب‌ها بسته است، تا عامه مردم بدان‌ها بپردازند.)

٩١٢/ ١ اما كسى را كه ديده حقيقت بين است، سبب را ناديده مى‌گيرد و آن را روى‌پوش مى‌داند و به مسبب روى مى‌آورد.

٣١٥٣- ٣١٥٢/ ٣ براى اينكه كار جهان بگردد اسباب و وسيلت‌ها مردم را به خود سر گرم ساخته است تا چندى در غفلت به سر برند. و داستان آفرينش آدم (ع) كه به تفصيل خواهد آمد نمونه‌اى است از اسباب، ور نه در خلقت نيازى به خاك نيست.