شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٢١ - قصه اهل ضروان و حسد ايشان بر درويشان كه پدر ما از سليمى اغلب دخل باغ را به مسكينان مىداد چون انگور بودى عشر دادى

قصه اهل ضروان و حسد ايشان بر درويشان كه پدر ما از سليمى اغلب دخل باغ را به مسكينان مى‌داد چون انگور بودى عشر دادى‌

و چون مويز و دوشاب شدى عشر دادى و چون حلوا و پالوده كردى عشر دادى و از قصيل عشر دادى و چون در خرمن مى‌كوفتى از كفه آميخته عشر دادى و چون گندم از كاه جدا شدى عشر دادى و چون آرد كردى عشر دادى و چون خمير كردى عشر دادى و چون نان كردى عشر دادى. لاجرم حق تعالى در آن باغ و كشت بركتى نهاده بود كه همه اصحاب باغ‌ها محتاج او بدندى هم به ميوه و هم به سيم. و او محتاج هيچ كس نه از ايشان، فرزندانشان خرج عشر مى‌ديدند مكرر و آن بركت را نمى‌ديدند همچون آن زن بد بخت كه كير خر را ديد و كدو را نديد

ب ١٤٨١- ١٤٧٣ اهل ضروان: در قرآن كريم از آنان به «اصحاب الجنة» تعبير شده است: إنا بلوناهم كما بلونا أصحاب الجنة إذ أقسموا ليصرمنها مصبحين: ما آزموديم آنان را (مردم مكه را)