شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢١٨ - صاحب دلى ديد سگ حامله، در شكم آن سگ بچگان بانگ مىكردند

ب ١٤٦٢- ١٤٤٥ و ما يعلم تأويله الا الله: «و تأويل آن را جز خدا نمى‌داند.» (آل عمران، ٧) چله: چله، يا اربعين مدت چهل روز كه صوفيان در خلوت نشينند و به عبادت و رياضت پردازند و آن را آدابى است از جمله آن اندك خوردن.

واقعه: خواب. (نگاه كنيد به: ذيل بيت ٣٦٥٥/ ٣) به خويش آمدن: هشيار گشتن، بيدار شدن.

پر گشادن: كنايت از رها شدن از تشويش و دل مشغولى. (مشكل مرا بگشا تا همچنان به ذكر و رياضت پردازم.) شكار انگيزى و پاسبانى: كار سگان بيرون كردن شكار از لانه، براى شكارچيان، و پاسبانى كردن است، اما از سگ بچه در شكم مادر كارى ساخته نيست.

نظر: نگريستن (به واقع) حقيقت بينى.

در نظر كند: در ديدن حقيقت ناتوان.

گرم‌دار: نگاه كنيد به: ذيل بيت ٣٢٧٠/ ١.

فشار: گفتار بى‌هوده.

روستايى: كنايت از ساده دلى كه بتوان او را فريب داد:

٦٤٢/ ٣ كژ نهادن: فريفتن.

ماه ناديده نشان دادن: علم نياموخته به تعليم پرداختن، ساده دلان را فريفتن.

مشترى كو سود دارد: نگاه كنيد به: ذيل بيت ١٤٦٣/ ٥.

بى‌شكوه: كنايت از بى‌ارزش، بى‌بصيرت.

به دنبال بيت‌هاى ١٤٤٣- ١٤٤٢ كه تصويرى از مدعيان تهى از حقيقت بود، اين‌