شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٢٠ - در بيان آن كه ما سوى الله، هر چيزى آكل و مأكول است همچون آن مرغى كه قصد صيد ملخ مىكرد و به صيد ملخ مشغول مىبود و غافل بود از باز گرسنه كه از پس قفاى او قصد صيد او داشت اكنون اى آدمى صياد آكل، از صياد و آكل خود آمن مباش اگر چه نمىبينيش به نظر چشم به

ب ٧٦٤- ٧٥٣ نشيد: بالا بردن آواز، آواز.

(منوچهرى)

٣٢٦٣/ ٦ بين أيدي خلف ديدن: پيش روى و پشت سر را نگريستن.

عصفور: گنجشك. (گنجشكى كه هنگام چيدن دانه مراقب خويش است، پس و پيش را مى‌نگرد مبادا صيادى باشد.) آن نفس: آن دم. در آن حال.

فجار: جمع فاجر: بد كار.

قصه فجار: حكايت‌ها كه در قرآن كريم است از تباه گرديدن قوم نوح، عاد، ثمود، لوط، و مانند آنان كه: فيها عبرة لأولي الألباب‌.

جار: همسايه.

او: حق تعالى.

داور كن: قضاوت كننده. كه داد مظلوم از ظالم مى‌ستاند.

قريب: خدا كه از رگ گردن نزديك‌تر است.

دام بر پر: كنايت از زيورهاى دنيا كه آدمى دل بدانها بسته است.

بر كنم من: طاوس كه در بيت ٥٣٦/ ٥ سخن آن به ميان آمد.