شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١١٩ - در بيان آن كه ما سوى الله، هر چيزى آكل و مأكول است همچون آن مرغى كه قصد صيد ملخ مىكرد و به صيد ملخ مشغول مىبود و غافل بود از باز گرسنه كه از پس قفاى او قصد صيد او داشت اكنون اى آدمى صياد آكل، از صياد و آكل خود آمن مباش اگر چه نمىبينيش به نظر چشم به

آن جا بوده است.

ده يار مبشر: عشره مبشره كه بر طبق روايات اهل سنت رسول خدا از جهان رفت و از آنان خشنود بود و به آنان مژده بهشت داد.

زر ده دهى: زر خالص، زر ساو.

١٤١٨/ ٦ المرء مع محبوبه: گرفته از حديثى است كه در كتاب‌هاى فريفتن از رسول خدا آمده است:

«المرء مع من أحب.» (علل الشرايع، ص ١٤٠، بحار الانوار، ج ١٧، ص ١٣، مسند احمد، ج ١، ص ٣٩٢) لا يفك ...: دل از آن چه خواهان اوست جدا نمى‌شود.

زبون گير: آن كه بر زير دستان ستم مى‌كند.

بين أيديهم: اشارت است به قرآن كريم: و جعلنا من بين أيديهم سدا و من خلفهم سدا. (يس، ٩)

٣٢٤٣/ ١ مغفل: به غفلت افكننده، غافل سازنده.

ناقصان هر زمان در معرض فريب شيطان‌اند. براى رهايى از كيد شيطان بايد از روى اخلاص خود را به دست پير بسپارند و بكوشند تا با او يكى شوند. سپس مى‌فرمايد مبادا به طمع سود در جايى كه خطرى در كمين است پا نهى و به دام افتى. و بپرهيز از آن كه بر زير دستان ستم كنى چرا كه دست بالاى دست بسيار است و زير دستى كيفر تو را خواهد داد.