نقد شبهات پيرامون قرآن كريم - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٩٢ - نقاط اختلاف قرآن و تورات درباره گوساله سامرى

اما در قرآن آمده كه لوحها را انداخت‌[١] اما نشكستند و لذا در ادامه فرموده: «وَ لَمَّا سَكَتَ عَنْ مُوسَى الْغَضَبُ أَخَذَ الْأَلْواحَ وَ فِي نُسْخَتِها هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلَّذِينَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُونَ»[٢].

و چون خشم موسى فرو نشست، الواح را برگرفت؛ و در رونويس آن، براى كسانى كه از پروردگارشان بيمناك بودند، هدايت و رحمتى بود.

٣. تورات مى‌گويد: موسى گوساله را گرفت و سوزاند و خرد كرد و در آب پاشيد و به بنى اسرائيل نوشاند اما در قرآن آمده كه آن را سوزاند و خاكسترش را به دريا پاشيد.[٣]

٤. در قرآن گوساله سامرى چنين توصيف شده: «عِجْلًا جَسَداً لَهُ خُوارٌ»[٤].

ولى نه سخن با ايشان مى‌گفت و نه پاسخ بديشان مى‌داد.[٥] اما تورات از اين مطلب ساكت است.

٥. در قرآن از قول سامرى آمده: «بَصُرْتُ بِما لَمْ يَبْصُرُوا بِهِ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِنْ أَثَرِ الرَّسُولِ فَنَبَذْتُها وَ كَذلِكَ سَوَّلَتْ لِي نَفْسِي»[٦].

به چيزى كه ديگران بدان پى نبردند پى بردم و به قدر مُشتى از ردّ پاى فرستاده [خدا، جبرئيل‌] برداشتم و آن را بر پيكر [گوساله‌] انداختم، و نفس من برايم چنين فريبكارى كرد.

استاد عبدالوهاب نجّار فرق ششمى ميان گزارش تورات و قرآن پنداشته كه: از عبارت سفر خروج چنين بر مى‌آيد كه هفتاد مرد كه به ميقات رفتند پيش از داستان سامرى و گوساله بود اما قرآن مى‌گويد موسى پيش از آن براى فراگيرى الواح تنها رفته بود اما ايشان را پس از اين جريان با خود بُرد و همين گزارش، معقول است.[٧]

آنچه وى را به اشتباه افكنده اين است كه ديده آيه‌ «وَ اخْتارَ مُوسى‌ قَوْمَهُ سَبْعِينَ رَجُلًا

[١] . اعراف/ ١٥٤.

[٢] . اعراف/ ١٥٤.

[٣] . طه/ ٩٧.

[٤] . اعراف/ ١٤٨، طه/ ٨٨.

[٥] . اعراف/ ١٤٨، طه/ ٨٩.

[٦] . طه/ ٩٦.

[٧] . قصص الانبياء، عبدالوهاب النّجار، صفحه ٢٢٦. همچنين داستان در سفر خروج تورات، ٣٢/ ٢٤ آمده است.