نقد شبهات پيرامون قرآن كريم - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٦٣ - طور سينا

«أليس ورائي» يعنى آيا عصاى پيرى و ناتوانى را به دست گرفتن در پى من نيست؟ و اين تعبيرى كنايى براى انتظار شاعر از آينده خود است. از اين رو مفسّران «وراء» را در اين آيه به «أمام» معنا كرده‌اند و مرادشان لازم معناى «وراء» است، نه ترجمه لفظى آن.

طور سينا

يكى ديگر از پندارهاى هاشم العربى اين است كه ساختار آيه‌ «وَ طُورِ سِينِينَ»[١] نادرست است؛ زيرا براى مراعات «روىّ»، واژه سينين را به كار برده كه درستِ آن «سيناء» است؛ همان گونه كه در آيه‌ «وَ شَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْ طُورِ سَيْناءَ»[٢] آمده است.

اين سخن حاكى از جهل و ناآگاهى وى نسبت به كاربرد اين دو واژه در تورات است؛ زيرا بنى اسرائيل پس از عبور از درياى سرخ و مناطق «شور» و «ايليم» به طرف صحرايى به نام «سين» رفتند كه به كوه سينا منتهى مى‌شد.

در سفر خروج چنين آمده است: «پس تمامى جماعت بنى اسرائيل از ايليم كوچ كرده به صحراى «سين» كه ميان ايليم و سيناست، ... رسيدند».[٣]

«سينا» (به كسرِ سين) نام كوه «حوريب»[٤] است كه از آن به سينيم نيز تعبير شده است؛ همان گونه كه اين منطقه نيز سينا ناميده شده است.[٥] وجه تسميه سينيم، برخاسته از عظمت كوه سيناست كه در آن منطق قرار دارد. در سفر اشعيا چنين آمده است: «اينك بعضى از جاى دور خواهند آمد و بعضى از شمال و از مغرب وبعضى‌

[١] . تين/ ٢.

[٢] . ر. ك: ملحق ترجمة كتاب الإسلام، ص ٤١٨؛ مؤمنون/ ٢٠:« و درختى كه از طور سينا بر مى‌آيد».

[٣] . سفر خروج، باب ١٦، شماره ١.

[٤] . ر. ك: قاموس كتاب مقدّس، ص ٤٩٨، ماده« سيناء».

[٥] . ر. ك: سفر خروج، باب ١٩، شماره ١- ٣:« و در ماه سيّم از بيرون آمدن بنى اسرائيل از سرزمين مصردر همان روز به صحراى سينا آمدند ... و در آنجا در مقابل كوه فرود آمدند». نيز ر. ك: همان، شماره ١٨:« و در پايان كوه ايستادند و تمامى كوه سينا را دود فرا گرفت؛ زيرا خداوند در آتش بر آن نزول كرد»( كتاب مقدس، ص ١١٤).