نقد شبهات پيرامون قرآن كريم - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٤٥ - درخت و جويبار

خواهد بود؟ پاسخ آن را روايات رسيده مى‌دهد كه خداوند ايشان را حوريه‌هايى قرار مى‌دهد كه براى شوهران خويش از حوريه‌هاى بهشتى لذت‌بخش‌تر و خواستنى‌ترند. ابن عباس در تفسير آيه شريفه‌ «إِنَّا أَنْشَأْناهُنَّ إِنْشاءً. فَجَعَلْناهُنَّ أَبْكاراً»[١] مى‌گويد: اين آيه درباره زنان انسى است كه خداوند در بهشت آنها را به حورعين تبديل مى‌كند.[٢]

در آيه‌هاى ديگر مى‌خوانيم: «جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَها وَ مَنْ صَلَحَ مِنْ آبائِهِمْ وَ أَزْواجِهِمْ وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ»[٣]. بهشت‌هاى عدن كه آنان با پدرانشان و همسرانشان و فرزندانشان كه درستكارند در آن داخل مى‌شوند.

«ادْخُلُوا الْجَنَّةَ أَنْتُمْ وَ أَزْواجُكُمْ تُحْبَرُونَ»[٤]. شما با همسرانتان شادمانه داخل بهشت شويد.

اما سخن از چگونگى و سنخيّت نعمت‌هاى اخروى مجال گسترده‌ترى مى‌طلبد.

درخت و جويبار

توصيف زيبايى و خرّمى سايه درختان و جوى‌هاى روان تنها براى صحراگردان و باديه‌نشينان جذابيّت ندارد، بلكه براى همگان حتّى ساكنان سرزمين‌هاى سرسبز و دره‌ها و جلگه‌هاى حاصلخيز نيز دل‌انگيز است. مردم در همه نقاط زمين به گردشگاه‌ها مى‌روند تا كنار آبى و زير سايه درختانى لختى بياسايند. قرآن نيز از اين دست توصيفات فراوان دارد؛ مانند: «مُتَّكِئِينَ فِيها عَلَى الْأَرائِكِ» يعنى بر تخت‌هاى باشكوه و پر جلوه تكيه مى‌زنند.

«لا يَرَوْنَ فِيها شَمْساً وَ لا زَمْهَرِيراً» گزندگى گرماى شديد و سوز سرماى طاق شكن را احساس نمى‌كنند، در سايه نسيم وزان و نعيم فراوان آسوده و خرم‌اند.

«وَ دانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلالُها» يعنى درختانى با شاخه‌هاى آويخته كه برگرداگرد ايشان چون سراپرده خيمه‌ها چترى از سايه افكنده است.

[١] . واقعه/ ٣٥ و ٣٦.

[٢] . مجمع البيان، ٩/ ٢١٩.

[٣] . رعد/ ٢٣.

[٤] . زخرف/ ٧٠.