نقد شبهات پيرامون قرآن كريم - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٠ - وحى يگانه منبع قرآن

وحى يگانه منبع قرآن‌

خداى تعالى در قرآن مى‌فرمايد:

«إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى‌. عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى‌. ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوى‌. وَ هُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلى‌. ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّى. فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى‌. فَأَوْحى‌ إِلى‌ عَبْدِهِ ما أَوْحى‌. ما كَذَبَ الْفُؤادُ ما رَأى‌. أَ فَتُمارُونَهُ عَلى‌ ما يَرى‌»[١]

اين سخن نيست جز وحيى كه وحى مى‌شود؛ آن را [فرشته‌اى‌] نيرومند به او فرا آموخت؛ سروشى با استقامت، كه در ايستاد؛ در حالى كه او در افق برترين بود؛ سپس نزديك آمد و نزديك‌تر شد؛ تا به قدر فاصله دو كمان يا نزديك‌تر شد؛ آن گاه به بنده‌اش آنچه را بايد وحى كند وحى فرمود؛ آنچه را دل ديد انكار نكرد. آيا در آنچه ديده است با او جدال مى‌كنيد؟

بر اين واقعيت كه همه قرآن- واژه‌ها، بافت و محتواى آن- سخن پروردگار است، دلايل فراوان و پشت در پشت وجود دارد كه در مباحث اعجاز قرآن به گونه مستوفا و استوار آورده شده است.[٢] چنان كه ياوه‌گويى‌هاى معارضان اين رويكرد روشن، چونان گردى پراكنده دستخوش بادهاى تند شده است.

هم اينك نيز شاهد تكاپوى تازه آنان در اين عرصه دشواريم.

پيش از آن بايد دانست كه عمده دلايل كسانى كه آموزه‌هاى دينى قرآن را الهام يافته از دست نوشته‌هاى پيشينيان مى‌دانند، همگرايى نسبى شريعت اسلام با اديان‌

[١] . نجم/ ٤- ١٢.

[٢] . پيرامون اين موضوع در جزء ٤ و ٥ و ٦ التمهيد مفصّلا سخن گفته‌ايم.