شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٢٧ - قصه اهل ضروان و حسد ايشان بر درويشان كه پدر ما از سليمى اغلب دخل باغ را به مسكينان مىداد چون انگور بودى عشر دادى

رو آن سو كردن: به سوى خدا رو آوردن. (جفاى خلق سبب مى‌شود كه رو از مردم بر گردانى و به خدا روى آرى.) نيكلسون معنى اين بيت را به داستان «واعظى كه ظالمان را دعا مى‌كرد» (٨١/ ٤) ارجاع داده است، و بى‌ارتباط نيست. ولى با داستان «عسس و موجب شدن او كه جوان معشوق خود را بيابد» (٤٨٠٤/ ٣) مناسب‌تر است.

لا تذرنى: گرفته از قرآن كريم است از دعاى زكريا: رب لا تذرني فردا و أنت خير الوارثين. (انبياء، ٨٩) شهد: شيرين كامى.

شهد وافيان: شادى وفا كنندگان به عهد نيز از عنايت توست.

دوستى مردم دنيا را بقايى نيست و سرانجام همگى دشمنت خواهند شد و از تو روى خواهند گرداند، و چون بميرى و در گور روى از آنان كسى را با خود نبينى- تنها تو مانى و كردارت. پس اگر آنان بر تو جفا كردند مرنج كه اين جفا تو را به خدا باز مى‌گرداند كه وفا كننده به عهد است و آنان هم كه خوى وفادارى دارند، اين سيرت نيك را از لطف خدا به دست آورده‌اند:

٤٠٠٧- ٤٠٠٦/ ٣